اشاره:

اول: نقد و بررسی کتاب بحران دنیای متجدد اثر رنه گنون، در چهار جلسه، جمعه های ماه آبان (ساعت 10 صبح) برگزار می شود. مکان آن هم کتابخانه امامت در بلوار کشاورزی است.

دوم: متن زیر تحلیل کوتاهی است بر وجوهی از اتفاقات پس از انتخابات. اکنون که زمان گذشته است و از دور به آن وقایع می نگریم، کمی بهتر می توانیم تحلیل کنیم. اگر چه برای تحلیل تمامی وجوه این رخداد، زمان فرا نرسیده است.

وقایع چند ماه گذشته، مرا در دیدگاهی که داشتم راسخ تر کرد:«مشکل ما اقتصاد نیست.»

سالها به دوستانی که با آنها گپ و گفت وگو داریم می گفتم که به دور و اطراف خود نگاه کنید، اکثر کسانی که دلشان به دنبال آرمانهای انسانی است، مردمی نیستند که فارغ از مشکلات اقتصادی باشند؛ کافی است نگاهی بیندازیم به آدمهای بالا شهر که در پول غرقند اما در طول سال نه یک کتاب می خوانند، نه سری به یک محفل فرهنگی یا دینی می زنند و نه دغدغه عدالت دارند و نه هیچ آرمان انسانی دیگر.

از میان تمام ارزشهای انسانی فقط به «آزادی» می اندیشند که آن هم معمولا ته قضیه که در بیاوری می بینی داغ هستند که چرا ایران کنارِ دریای دوبی یا آنتالیا ندارد. هر چقدر هم مخالفانِ نظر من، با ژست روشنفکرانه، تمایلات خود را پنهان کنند، آشکار است که آزادی مورد نظر اینان، که همان آزادی پدید آمده در دنیای مدرن است، با بی بند و باری عجین شده است.

و از سوی دیگر، کافی است سری به کتاب فروشی بزنی تا ببینی آنهایی که کتاب می خرند معمولا وقتی از در کتابفروشی بیرون می روند، کف جیب خود را جارو کرده اند! یا به یک محفل دینی یا فرهنگی سر بزنید تا بینید معمولا انسانهای از طبقه متوسط هستند نه طبقه مرفه.

مشکل نبود «تفکر» است نه پول. و البته این مشکل بی فکری، در این سر طیف یعنی در بین معتقدان به انقلاب هم خود را نشان داده است. که اگر نبود، با یک واقعه سردرگم نمی شدند. در این اتفاقات اخیر، اتفاق جدید و خاص یا غیر منتظره ای رخ نداد. تمامی این اتفاقات، با توجه به وضعیت فکری و اجتماعی جامعه ما قابل پیش بینی بود؛ فقط آتشی بود زیر خاکستر که خود را نشان داد.

آیا قابل پیش بینی نبود که اهل سیاست و فکر مترفِ اشرافی که پس از پایان جنگ و فوت امام، بازگشت به جامعه جهانی را در سر می پروراندند و به فکر جامعه سکولار بودند تا جاده ی پیش روی خود را صاف کنند، در تقابل با تفکر اسلام سیاسی قرار گیرند؟

برخی افراد هم از خشونتهای پس از انتخابات شگفت زده شده اند. این موضوع هم هیچ جای تعجب نداشته و ندارد؛ آنچه جای شگفتی دارد آن است که برخی دوستان که فلسفه، رسانه، جامعه شناسی و... خوانده اند از این اتفاقات تعجب کرده اند. انتظاری غیر از این داشته اند؟

اما از دید نگارنده این سطور، در جامعه ای که حجت الاسلام الف در تهران یا آیت اله ب در اصفهان یا قم یا مشهد و... سالیان سال به تحریک پامنبری های عوام خود مشغول هستند، کاملا عادی است که تنها راهکار برخورد با مخالفان، خشونت باشد. (بماند که این آقایان، عوام را در عوامی نگه می دارند و به فکر ارتقای فکری آنها نیستند چرا که مردم در عوامی بمانند، سر به راه تر هستند.)  

آینده کشور فقط و فقط با اندیشه ورزی متالهانه و البته بدون نفس پرستی (درباره این شرط دوم یعنی نفس پرستی در آینده خواهم نوشت.) قابل تبیین و تحلیل دقیق خواهد بود و ایمان دارم که آنهایی که اندیشه خود را سامان نداده اند، در تبیین تحولات آینده کشور بیش ازین مشکل خواهند داشت. و البته می دانم آنهایی که خود را به تفکر نظام مند عادت نداده اند، کمبود آن را حس نمی کنند و معمولا اندیشه و اندیشه ورزی را از آن گونه تجملاتی می دانند که با نبود آن هم می توان زندگی را جلو برد.

و از سوی دیگر، آنهایی که دل به آینده این انقلاب سپرده اند، به جای آن که به انتقادات مقطعی و بیان این مشکل و آن مشکل، و عملکرد بد این مسئول و آن مسئول بپردازند، باید به فکر تدوین منظومه فکری ای باشند که که بتواند رخدادهایی مثل اتفاقات پس از انتخابات را، بدون غافلگیری، حل و هضم نماید.