به تصاویر زیر نگاه کنید. اگر دو طرفی را که در این عکس هستند نمایندگان دو تمدن بدانیم، یعنی آنجلینا جولی را نماینده تمدن مدرن آمریکایی و طرف دیگر را نماینده تمدن های خاورمیانه، به نظر شما انسانهایی که این عکسها را می بینند، کدام سو را بر خواهند گزید؟...

تاریخ حکمت و فرهنگ ایران با برخی نامها پیوند خورده است؛ نامهایی که اگر نبودند، سیر فرهنگ ایرانی راه دیگری می پیمود و هویت دیگری می یافت.

بی تردید یکی از این نامها جلال الدین بلخی است. مولانا بیش از آن که به لحاظ ادبی جای خود را در بین ایرانیان باز کرده باشد، به دلیل عرفان شورمندانه، حکمت جاودانه و شیدایی اشعارش است که مورد توجه قرار گفته است.

مثنوی مولانا مجموعه ای از معارف الهی و حکمت - به تعبیر قرآنی آن- است. چنان که خود گفته است، مثنوی اصولِ اصولِ اصول دین است. دیوان شمس نیز تجلی شیدایی عارفی از خود بیخود شده است.

مولانا حكمت را به ساده ترین زبان بيان كرده است و بزرگی مولانا را در این حکمتی می توان یافت که بیان داشته و البته، بر اساس مبانی عرفان اسلامی، هیچ کس نمی تواند به بیان این مطالب بپردازد مگر آن که خود نیز اهل حکمت باشد؛ از کوزه همان برون تراود که در اوست. و حکمت به معنای حقیقی کلمه، با بحث و درس بدست نمی آید و نمی توان با فکر کردن و خواندن، تصنعی ادعای آن را داشت. و دیگر آن که هر کسی را یارای آن نیست که این گونه در حال بیخودی به بیان پیچیده ترین مباحث عرفانی- البته به ساده ترین زبان ممکن- بپردازد. می دانیم مولانا برای سرودن اشعار مثنوی، از قبل آنها را آماده نمی کرده است. هر چند اگر این کار را نیز انجام می داد، باز عظمت گوینده را حکایت می کرد.

آه چه بی رنگ و بی نشان که منم...

مولانا به مانند همه عرفای این سرزمین «خود»ی در میان نمی بیند. او فنا شده در آن است که در زبان نآمده است...

دوست و دشمن بر این نکته اتفاق نظر دارند که انقلاب اسلامی ایران از بزرگترین رخدادهای قرن اخیر است. درک این مهم مستلزم آن است که روزمرگی ما را از موقعیت تاریخی خود غافل نکند. بسیاری از اوقات، درگیری های زندگی روزمره و مشغله آن، انسانها و به تبع آن قومی را از موقعیت تاریخی و حساسی که در آن قرار دارند، غافل می کند. این وضعیت، بخصوص در کشورهایی که وضعیت فرهنگی نابسامانی دارند و بویژه سرانه مطالعه در آنها کم است، بیشتر حس می شود.

در حالی که در کشورهایی که سرانه مطالعه افراد جامعه بالاست، این معضل کمتر به چشم می خورد، چرا که مطالعه در زمینه های تاریخی، جامعه شناختی و فلسفی می تواند اندیشه افراد را تغذیه کند و مانع گسست آنها با گذشته شان شود. در چنین جوامعی، افراد خود را در امتداد تاریخِ گذشته و در مسیر آینده ای که خواهد آمد حس می کنند؛ اما اگر این خودآگاهی و اطلاع از تاریخ و فرهنگ گذشته نباشد، افراد خود را منقطع از گذشته حس می کنند و این چیزی جز اکنون زدگی نیست...