سایت بازتاب را نگاه می کردم خبری با عنوان استفتا از آيت‌الله مكارم شيرازي درباره فعاليت بازتاب برایم جالب بود. نمی دانم دیگران از این خبر چه برداشتی می کنند اما حداقل برای من بسیار ناخوشایند بود. کسانی که اعتقاد به رجوع به مرجعیت دارند - و نیز خود مراجع عظام- حدود و ثغور این رجوع را چه می دانند که برای مساله ای این چنینی رجوع به مرجع را لازم می دانند ؟ معلوم نیست نزد این عزیزان عقل بشری، قانون، وظایف حکومت اسلامی و نیز علم چه جایگاهی دارد که برای هر مساله ای باید به مرجع تقلید رجوع کرد؟

در مورد تعطیلات چند سالی است که در محافل سیاسی و اجتماعی و حتی در بین خانواده ها نیز زیاد بحث وگفتگو می شود. البته ظاهرا دولتمردان هنوز رایی قطعی در مورد کم یا زیاد نمودن آن ندارند. با تعطیل نمودن چند روز پس از عید فطر موضوع تعطیلات و بحث جایگزینی آن با چند روز از تعطیلات عید نوروز، این موضوع جدی تر مطرح شد. البته به دلیل بی برنامگی در اعلام تعطیلات فوق و مشکلات زیادی که برای مردم به وجود آمد و حرف و حدیث های دیگر پیرامون آن کمی اصل موضوع تعطیلات و ارائه راه حل برای کاهش هزینه هایی که به کشور وارد می کنند به حاشیه رفت. البته باید به این نکته توجه داشته باشیم که تعداد روزهای تعطیل در کشور ما به نسبت کشورهای دیگر چندان زیاد نیست و نیز صرف داشتن روزهای زیاد تعطیل را پارامتری منفی نمی توانیم به حساب آوریم. به عنوان مثال در حالی که در ایران در سال 86تعداد روزهای تعطیل رسمی 25روز می باشد کشور پیشرفته ای همچون سوئیس در سال2007 تعطیلات 38 روز و درکشورهای توسعه نیافته ای مانند عربستان و افغانستان به ترتیب 5 و10 روز تعطیل هستند.این آمار نشان می دهد که صرف تعطیلات زیاد نشان دهنده توسعه نیافته بودن نیست همان طوری که کم بودن آن نشان دهنده پیشرفته بودن نیست. مساله ای که به نظر می رسد دارای اهمیتی بیشتر از مباحث فوق باشد روزهایی است که آنها را می توانیم تعطیلات پنهان بنامیم، روزهایی که قبل و یا بعد از تعطیلات رسمی قرار دارند و عملا چرخه فعالیت کشور در آن روزها متوقف و یا کند است. این مساله در مورد موسسات آموزشی مانند دانشگاه ها و مدارس بیشتر نمود دارد، در همین تعطیلات نوروز تمامی کسانی که دوره دانشجوی را تجربه کرده اند می دانند که تعطیلات به جای آن که از بیست ونهم اسفند آغاز شود عملا از دست کم یک هفته پیش از آن اتفاق می افتد. در مواقعی مانند سال آینده که سیزده نوروز به روز دوشنبه افتاده است نیز عملا فعالیتها از اول هفته بعد شروع می شود به طوری که 13-14 روز تعطیلی نوروز عملا به حدود یک ماه افزایش می یابد. به هر حال به نظر می رسد دولتمردان برای جلوگیری از خسارات وارده به کشور به خاطر یک ماه توقف فعالیتها باید کاهش تعطیلات نوروز را در دستور کار خود قرار دهند. سه روز 29 اسفند و 12و13 فروردین روزهایی نیستند که آن قدر دارای اهمیت باشند که حذف تعطیلی آنها ناممکن تلقی شود. شاید اگر راندمان کار در کشور در حد قابل قبولی بود این مقدار تعطیلی قابل تحمل تلقی می شد اما با توجه به پایین بودن راندمان کار در کشور به خصوص بوروکراسی آن هم از نوع دولتی، کاهش تعطیلات غیر قابل اجتناب به نظر می رسد.  

*چاپ شده در روزنامه اصفهان ( 26 اسفند85)

علیرضا افتخاری استاد برجسته آواز ایران اجرایی خصوصی همراه با بهزاد فروهری (نوازنده نی) در ذکر امام حسین(ع) داشته است که می توانید از اینجادانلود کنید.

چه آتشي است که در سينه تاب مي سوزد

چه گريه اي است که درديده خواب مي سوزد

به پيش چشم يتيمان داغدار حسين

کوير تشنه ز شرم سراب مي سوزد

ز داغ تشنگي کودکان خسته جگر

به العطش جگر آفتاب مي سوزد

هنوز خون چکد از ناي غنچه نوخيز

هنوز گل دلش از التهاب مي سوزد

 زشعله اي که به پاگشت از حريم حسين

در آسمان پر و بال سحاب مي سوزد

علي که شام يتيمان به اشک مي افروخت

يتيم او به شب از اضطراب مي سوزد

اگر به روز جزا چشمشان فتد به رسول

هزار بار زبان جواب مي سوزد

در جوانی با پدر خود به عتبات عالیات رفت. از او اصرار که می خواهم درس علوم دینی بخوانم و از پدر قبول نکردن که من پیر شده ام و باید کمک حالم باشی. از شدت ناراحتی نمی دانست چه باید بکند. به گفته خود او در بالای سر ضریح امام حسین(ع) که بود همه چیز حل شد.

به ایران می آید، همه به دیدن زائر امام حسین می آیند:« در ایران اولین کسانی که برای دیدن من به عنوان زائر عتبات به منزل ما آمدند دونفر آقا سید بودند.آنها را به اتاق راهنمایی کردم و خودم برای آوردن وسائل پذیرایی رفتم. وقتی داشتم به اتاق بر می گشتم جلوی اتاق پرده ها کنار رفت و حالت مکاشفه ای به من دست داد و در حالی که سفره به دستم بود حدود بیست دقیقه در جای خود ثابت ماندم. دیدم بالای سر ضریح امام حسین (ع) هستم و به من حالی کردند که آنچه را می خواستی از حالا به بعد تحویل بگیر.آن دو آقا سید با یکدیگر صحبت می کردند و می گفتند او درحال خلسه است...»