تمام کسانی که دوران دانشگاه را گذرانده اند و یا در حال گذراندن هستند از اشکالاتی که سیستم های ارزیابی و آزمون در دانشگاه ها ودیگر مراکز آموزشی دارند آشنایی دارند حتی اگر به طور جدی درباره آنها نیندیشیده باشند. اما به هر حال تمامی کسانی که به نوعی با مراکز آموزشی کشور سر وکار دارند به این نکته اذعان دارند که امتحانات در کشور ما به خوبی توانایی ارزیابی افراد را ندارند.

      دور خواهم شد ازین خاک غریب

                         که در آن هیچ کسی نیست

                                                  که در بیشه عشق

                                 قهرمانان را بیدار کند

                                                               سهراب سپهری

علت اینکه آقای خاتمی از اعدام صدام خوشحال نشده اند را نمی توانم درک کنم.آیا حکم اعدام قابل قبول نیست؟ یا اینکه در مورد صدام این حکم بیش از حد قابل قبول بوده است؟ شاید فقط یک ژست روشنفکرانه بوده است. اما به هر حال و با تمامی اشکالات و ابهاماتی که دادگاه صدام داشت اعدام او به خصوص برای کسانی که در جنگ سختی های زیادی را متحمل شدند خوشایند بود.    

در مورد اعدام صدام چند نکته به ذهنم می رسد:

1)      آمریکایی ها سعی در اعدام هر چه زودتر صدام داشتند چرا که احتمال افشای اطلاعات از سوی او - به خصوص درباره کمک های آمریکا در زمان جنگ با ایران- وجود داشت.

2)      با اعدام صدام به عبارتی" بازی روزگار " و یا به بیان صحیح و دقیق " سنن الهی" را- به خصوص ما ایرانیان- دیدیم .در کمتر از 20 سال پیش همین صدام بود که در اوج قدرت 250 هزار ایرانی و همین حدود عراقی را در جنگ به کشتن داد. آن زمان پیش بینی اعدام صدام آن هم با این وضعیت و آن هم با دست کسانی که روزی حامی خود او بودند قابل تصور نبود.

3)      شادی عراقی ها اگر چه تا حدی می تواند قابل درک باشد، اما در کنار اشغال این کشور توسط آمریکایی ها و واکنش نه چندان قابل قبول مردم عراق در مقابل این اشغال نشان می دهد که ملتهای مسلمان فقط با تحریک احساسات و نه تعقل به صحنه می آیند. هنوز مشکل ما نه اقتصاد و نه هیچ چیز دیگری است بجز فرهنگ.

وقتی قرار شد که موضوع این شماره ازدواج باشد من هم گفتم درباره ازدواج دانشجویی حرفهایی دارم که می نویسم. اول آن که خود تا چندی پیش دانشجو بودم و این برنامه را از نزدیک دیده ام و دیگر آن که در دوران سربازی از نزدیک شاهد فعالیت ستادهای این برنامه در یکی از دانشگاه های استان بوده ام. به این دلایل تصمیم گرفتم مطالبی را در مورد ازدواج  دانشجویی بنویسم.

اگر بخواهم رک و صریح بگویم باید طرح ازدواج دانشجویی را شکست خورده به حساب بیاوریم، اگر چه مسئولان این برنامه از قبول آن خودداری می کنند.(1) شاید یکی از علت های این موضوع جو سیاست زده حاکم بر کشور باشد که گروه های مختلف سعی در تخریب طرف های مقابل را دارند و موفقیت های یکدیگر را کتمان می کنند، این امر باعث شده افراد از قبول شکست طرح های خود سر باز زنند چرا که این کار نوعی امتیاز دادن به طرف های مقابل به حساب خواهد آمد. اما هدف از نگارش این مقاله صرفا نقدی است که راه گشای فعالیت های فرهنگی آینده کشور باشد.

اگر چه به نیت خیر طراحان این برنامه شکی نیست اما انتقاداتی جدی به این برنامه وارد است که نادیده گرفتن آن ها توسط مسئولان فرهنگی کشور نشان از آن دارد که مسائل فرهنگی کشور هنوز متولی خاصی ندارد. اجرای برنامه ها بر اساس تصمیم گیری های فرد و یا حداکثر جمعی خاص صورت می گیرد ، و در صورت ناکارآمدی طرح ، نهاد خاصی به بررسی آن نمی پردازد. با مطرح شدن بحث « مهندسی فرهنگی» در ماههای اخیر می توان امیدوار بود که این مشکل تا حدودی برطرف گردد.

یکی از اهداف طرح ازدواج دانشجویی طبق گفته مسئولان این طرح پایین آوردن هزینه های ازدواج می باشد. به یک نگاه کلی به راحتی می توان دید که طرح در این باره موفق نبوده است چرا که اکثریت افرادی که در جشن ازدواج دانشجویی شرکت می کنند خود نیز به طور مستقل اقدام به برگزاری جشن می کنند