نوشتن درباره بعضی موضوعات مثل" شیطان بزرگ" مشکل است. از این جهت که موضوعی این چنین از بس تکرار شده اهمیت خود را در نزد مخاطبین از دست داده است ، گرچه درواقع امر اگر اهمیت این موضوع بیشتر نشده باشد کمتر از گذشته نیست.توجه داشته باشیم که در این زمانه از احساسات و هیجانات سالهای اول انقلاب خبری نیست وآنچه در این نوع مباحث مخاطب را یاری خواهد داد فقط وفقط تبیین عقلانی موضوع است.مسلما هیجانات یک جامعه بیست سال تداوم نمی یابد ضمن اینکه نسل جدید ازحال وهوای گذشته هیچ گونه تصویری در ذهن خود ندارد.

به اعتقاد نگارنده دو موضوع بحث درباره شیطان بزرگ را آفت زده می کند اول سیاست زده نمودن آن و دیگری سطحی نگری.

شکی نیست که اسلام امام، اسلام سیاسی بود اما بدون تردید سیاست صرفا وسیله بود.تقلیل دادن درگیری ما با آمریکا به یک دعوای سیاسی مسلما گمراه کننده خواهد بود.در این دیدگاه گویی درگیری ما با دولت آمریکاست و به محض تغییراتی در دولتها و یا کابینه ها امکان برقراری رابطه با آمریکا وجود دارد و بلا مانع است.این دیدگاه در عین حال سطحی نگر بر این اعتقاد است که آمریکا ظالم است وسیاستهای او جبارانه،اما به محض تغییر پیدا کردن این سیاستها رفع کدورت ها بین ایران و آمریکا آغاز خواهد شد وآمریکا دیگر شیطان بزرگ نخواهد بود.به عبارتی ما در یک دوراهی یعنی دشمنی با مردم آمریکا و دولت آمریکا قرار داریم ودر این دو راهی، بسیار انسان دوستانه دشمنی با دولت آمریکا را انتخاب نموده ایم ! اما شاید در این میان نکاتی مغفول مانده باشد.